Salı, Temmuz 26, 2011

Okul yolu...

Denizhan artık evde çok sıkılıyor. Balkonda 120cm çapında havuzlar, boyalar, kitaplar kesmez oldu onu. E çocuk bu, park ister, bahçe ister tabi. Bizimkisi apartmansal durum.
Kaç zamandır düşünüyoruz. Okula gitmesi için erken mi?
Bir diğer gösterde oyun arkadaşı arayışı.Parklarda abiler, ablaların peşinde, taklit için, örnek almak için ve hatta gidip sarılmak, sevgisini göstermek için. Dokunsal bir tip bizimkisi. Fırsat kolluyor resmen, illa elleyecek, sarılacak, sevecek ve hatta çok yakın biriyse belki şakadan(!) ısıracak:)
Sonunda beklenen gün geldi. Eylül gelmeden, tüm çocuklar ve velileri okula başlamadan, ağlamalı, karmaşık günlerden önce yapalım okul denemesini dedik.
Okul konusu da ayrı bir dünya. İlk seçimimiz olan, Eylül'de başlarız dediğimiz Montessori okulunun alt yaş sınırı 30 aya yükselince Nisan gibi başladık bir kaç arkadaş harala gürele okul aramaya. Bu uzun mevzu, başka zaman yazarım kimbilir.
Evimizin dibindeki yuvaları sev(e)meyince sonunda arabayla 10 dakikalık bir yerde karar kıldık. Bir kaç kez gittiğimde çocuklar hep bahçedeydi, hem de bahçede tavşanlar, ördekler vardı. Psikolog, şeker bir müdire hanımdı.
Karar verdik ve bugün başladık. Okul çantasını hazırladık. Mini mini kırmızı çantasına terliklerini, yedek kıyafetlerini vs. yerleştirdik. Tedirginliğini çabuk etıp oyunlara daldı bizimki. 10-15 dakikada bir beni hatırlatıp "Annim!" diye koştu yanıma, koklaştık, geri gitti oyununa. Bahçede ve sınıfta, benim varlık sebebini cidden bilemediğim onlarca plastik arabanın birinden indi, birine bindi. Son yarım oyun hamuruyla takılıp, "Örtmenim benim yaptığım güzeeeel mi?" oynadılar. Cidden oyun hamurundan ziyade, öğretmene şova dönüştü iş. Bizimki bile yüzünde kocaman bir gülümseme, gözlerinde pırıltılı bir onaylanma isteğiyle öğretmeninin yanına gidip açtı yumuk ellerini, gösterdi kendi medarı iftaharı yamuk yumuk hamurlarını.
Sınıf içi ve öğretmen tavırları hayal ettiğimden biraz uzak, ama yumuşak ve özenliler. Bir kaç gün daha denemeye karar verdik, bakalım. Neler benim varlığım nedeniyle şov, neler gerçek bilemiyorum.
Sonra akşam Ali aylık özel gösterimi için Mamma Mia'yı koydu DVD'ye. Harbiden her ay en az bir kez izler. Ben arada gider takılır, başka işlere kaçarım. Ama Denizhan'dan beri hep aynı parçada yerime mıhlanırım, gözlerim dolar. Slipping Through My Fingers.

Eskiden de başka bir yazıda anlatmışım bu ritüelimizi burada. Ama bu sefer parça aynı olsa da, başka sözler çarptı beni. Bir çocuğu ne kadar hızlı büyüdüğüyle ilgili şeyler çaptı beni. Ben "Artık beraber oynasalar da rahatça bir yemek yesek dışarıda dediğim bir zamanda dediği gibi Biranda'nın "O kadar çabuk gelecek ki bizimle değil, arkadaşlarıyla takılmak isteyecekleri zamanlar. Tadını çıkaralım!"



Her neredeyse minik sıpa, oğlunuz, kızınız, yeğeniniz, torununuz, komşunun görümcesinin damadının kuzeni bile olsa, elinizin altındayken tadını çıkarmanız dileğiyle:)

Not: ABBA'ya bayılıyorum, eskimiyordu müzikleri ve de artık lirikleri de anlamlı ben onların yaşına geldikçe... Sözler aşağıda.

Schoolbag in hand, she leaves home in the early morning
Waving goodbye with an absent-minded smile
I watch her go with a surge of that well-known sadness
And I have to sit down for a while
The feeling that I’m losing her forever
And without really entering her world
I’m glad whenever I can share her laughter
That funny little girl
Slipping through my fingers all the time
I try to capture every minute
The feeling in it
Slipping through my fingers all the time
Do I really see what’s in her mind
Each time I think I’m close to knowing
She keeps on growing
Slipping through my fingers all the time
Sleep in our eyes, her and me at the breakfast table
Barely awake, I let precious time go by
Then when she’s gone there’s that odd melancholy feeling
And a sense of guilt I can’t deny
What happened to the wonderful adventures
The places I had planned for us to go
(slipping through my fingers all the time)
Well, some of that we did but most we didn’t
And why I just don’t know
Slipping through my fingers all the time
I try to capture every minute
The feeling in it
Slipping through my fingers all the time
Do I really see what’s in her mind
Each time I think I’m close to knowing
She keeps on growing
Slipping through my fingers all the time
Sometimes I wish that I could freeze the picture
And save it from the funny tricks of time
Slipping through my fingers...
Slipping through my fingers all the time
Schoolbag in hand she leaves home in the early morning
Waving goodbye with an absent-minded smile...




1 yorum:

  1. Çok ilginç, bunun sözlerine hiç dikkat etmemişim! Alp ilk gün okula giderken, aynı hisse kapılmıştım. Arkadaşlarım da aynı şeyleri anlattılar, belli ki evrensel bir durum:))

    YanıtlayınSil

Yaşanan her an, hissedilen her duygu benzersiz ve "1" kerelik. Unutmamak için yazıyor ve paylaşıyorum...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...